Het was zaterdag 28 Oktober 2017, dit bleek een dag te worden die niet veel selectiespelers zullen vergeten. Dit kwam in ieder geval niet door het weer, want het was regenachtig en er stond veel wind. Jacco Nelen kon hierdoor wel lekker in de ochtend met zijn Anemometer PCE-WL 1 naar het strand en zich helemaal uitleven.

Steven Aarnoutse stapte vandaag zeker met het goede been uit bed. Rens was op de vroege morgen speciaal naar de Emté gereden voor een heerlijk croissantje voor zijn zoon. Nadat Steven zijn dagelijkse push-up oefeningen had uitgevoerd ging hij naar de ontbijttafel om zijn verse croissantje op te eten. Aan de ontbijttafel zat Steven te dagdromen over hoe zijn eerste seniorengoal eruit zou zien. Zou het een omhaal worden net als van Ginkel of wordt het toch een duikkopbal ala Robin van Persie. Veel gedachtes kwamen voorbij met ook een enigszins bange blik naar het 3de, want zijn broertje Ruud mocht aantreden bij het 3de en had dus een kans om eerder te scoren in de senioren als zijn broer.

Om 12:00 startte Steven de auto en de benzinemeter stond wel erg laag. Om nog wat vertrouwen bij te tanken reed Steven naar de TINQ. Steven hoopte op deze manier extra vertrouwen bij te tanken bij het heilige monument in Serooskerke. Voor het wegrijden werd er nog een kus gegeven aan de TINQ, waarna de weg werd vervolgd naar het sportpark. Tijdens de bespreking vielen ook weer alle puzzelstukjes op de goeie plek. Steven kreeg nummer 10, de aanvoerdersband en stond op een iets aanvallender positie dan anders. Deze positie geeft Steven meer kans dat hij zijn doelstellingen gaat bereiken. Zijn doelstellingen zijn namelijk dat hij minstens 1x scoort, want anders gaat hij kaal en dat hij er minstens net zo veel als Melvin gaat scoren. Dit was namelijk ook het moment om op het ‘beest’ van Grijpskerke in te lopen, want deze zat in de lappenmand na een ongelukje tijdens het jeu de boules op de zondagmiddag.

Steven wou vandaag goed beginnen aan de wedstrijd en dit gebeurde ook door de toss te winnen. Een goed begin is het halve werk. Vanaf het begin startte Serooskerke onder aanvoering van Steven beter dan hun tegenstander. Wel werd er slordig gespeeld, waardoor er veel onnodig balverlies werd geleden. Toch kwam Serooskerke op een 1-0 voorsprong door een goeie voorzet van Janthijs die goed werd in gekopt door Tiemen. In de 1ste helft gebeurde dan bijna het onmogelijke. Steven kreeg de bal na een afgeketst schot in zijn bezit. Hij schoot de bal richting de rechterkruising, maar een verdediger kon zichzelf er nog net op tijd voorgooien. Met nog veel kansen in het laatste kwartier kon Seroos de score vergroten, maar dit lieten ze na.

In de rust werd aangehaald dat we het laatste kwartier moesten doortrekken naar het begin van de 2de helft.

In de 2de helft gebeurde dan toch echt het onmogelijke. Na een goeie actie van N’Kobbie over de linkerflank werd de bal voorgegeven. Op de rand van de 16 meter stond Steven klaar. Doordat de keeper uit was gekomen bij N’Kobbie stond er alleen nog een verdediger in de weg tussen Steven en zijn eerste seniorengoal. Doormiddel van een bekeken schuiver vloog de bal in de goal. Hierna ontstond er een grote vreugde uitbarsting op het veld. Alle spelers vlogen Steven om de nek, Yerseke supporters schoten confetti af en Rens kon het niet drooghouden. Veel historischer dan dit gaat het niet meer worden. Met deze goal zorgde Steven ook voor de einduitslag van 2-0.

Steven haalde de wedstrijdbal op bij de scheidsrechter, die de situatie volledig begreep. Hierna werd er in de kleedkamer nog veel gefeest en gelachen. Iedereen die er bij was besefte dat dit een speciaal moment was en dat je hier echt bij had moeten zijn. Hopelijk heeft u als lezer door dit verslag een beeld gekregen van dit historische moment.

Het volgende verslag wordt geschreven door Jens.