Zaterdag speelden we tegen de Noormannen uit Westkappel. Een gevreesde tegenstander die ervoor zorgt dat er allemaal een soort onbekende kracht in los komt. Na wat opstartproblemen (bal 1 te zacht, bal 2 was niet veel beter) konden we van start. Al snel kwamen we op een 0-1 voorsprong door een goal van Amber. Kat in t bakkie dachten we. Helaas waren de zussen Louwerse afwezig, waardoor we een goede verdediger en middenvelder misten. De Noormannen echter hadden geen last van afwezigen en wisselden daardoor vrolijk door. En als je als team met 1 wissel de tegenstander 3 nieuwe wissels erin ziet gooien, dan geeft dat je weinig moed. Met moeite hielden we de 0-1 staande, voornamelijk door onze ijzersterke verdedigers. Voorstopper Monique haalde alles uit de kast om de gevaarlijkste spits van de Noormannen te blokken, wat prima lukte.
Meteen na rust werd het 1-1. Een kwartier later maakte ze 2-1 door een vrije trap. We tikten nog een paar minuten rond maar toen ging de knop om bij ons. Met alle reserves die we nog hadden, gingen we ervoor. Het tempo ging omhoog, de strijdlust ging omhoog en de moed ging omhoog. We moesten en zouden nog een doelpunt zetten. Aanval na aanval volgde, en in een van deze aanvallen ging de bal van middenvelder Eva Dalebout naar rechtsmid Esmay, die hem keurig voorlegde op spits Ilja. Behendig speelde ze twee verdedigers voorbij en tikte ze de bal langs de keeper. Eindstand: 2-2, maar het voelt als een dikke vette overwinning.