Kunt u het zich nog herinneren? De laatste wedstrijd van VV Serooskerke 5? Dit was anderhalve maand geleden, op 28 februari, tegen SKNWK. Wat is er in de tussentijd allemaal gebeurd? Ga er maar eens even goed voor zitten. 7 maart zouden we tegen De Westhoek spelen, maar die wedstrijd werd afgelast. 14 maart zouden we tegen Colijnsplaat spelen, maar die wedstrijd werd afgelast, dus gingen we maar trainen. De toekijkende jeugd kwam met de legendarische vragen “Waarom drinken jullie altijd bier na het voetballen?” en “Voetbal je altijd met je aansteker in je sok?” Ja, de jeugd heeft nog veel te leren. 21 maart hadden we vrij vanwege belangrijkere activiteiten. Daarover later meer. 28 zouden we tegen Kapelle spelen, maar die wedstrijd werd afgelast, dus gingen we maar trainen. Trainen in plaats van wedstrijden. Team Gripsok vs. Team Scheenbeschermer. Nou ja, trainen… Even een balletje trappen en daarna flink drinken. Het viel ons op dat naar zulke training alleen de echte drinkers komen. Na een zaterdagtraining gaat het kratje veel sneller op dan na een wedstrijd. Soms gaat zo’n training even mis en lijkt er iemand een hersenschudding op te lopen. Dan moet er een controlevraag gesteld worden om te weten of iemand nog mentaal aanwezig is. “Zijn ze groot of zijn ze klein?” Op 4 april waren we vrij in verband met Pasen, dus gingen we alsnog aan de drank.
Die belangrijkere activiteit op 21 maart was natuurlijk het jaarlijkse etentje bij de Dam. Behalve goed drinken kun je hier ook goed eten en in plantenbakken urineren. Of als slootchauffeur een zompig stukje brood met barbecuesaus nibbelen. De geruchten gonsden al weken op het sportpark. Welke topartiest zou er dit jaar zijn geboekt? Toch niet weer die ellendige André Pronk? Nee, dit keer hadden we een geniaal plan. We zouden een andere artiest boeken, dan zouden een heleboel mensen blij zijn dat André Pronk niet kwam. En als die artiest dan klaar zou zijn met optreden, zou André Pronk alsnog komen. Geniaal idee, wat kan er misgaan? Een hoop blijkbaar. De topartiest in kwestie was Wally “de zaal gaat bij mij op zn kop hoor” McKey. Hij had in de jaren ’70 wat Engelstalige hits met een bandje. Een paar jaar geleden besloot hij in het programma Ik Geloof In Mij zich aan Nederlandstalige muziek te wagen.
Helaas bleek zijn navigatie naar Zeeland ook nog uit de jaren ’70 te stammen. De dammen waren er toen nog niet en De Dam al helemaal niet. Zo belde hij eerst dat hij bij Colijnsplaat was, op zich prima op de route. Alleen was hij daarna bij Goes en daarna bij Zoutelande. Wij zaten zelf al enige uren te pimpelen en de omgeving was vrij luidruchtig, dus verliep de communicatie minder goed. Tussendoor moesten we David maar espresso’s blijven voeren om hem wakker te houden. Uiteindelijk kwam Wally een uur te laat aan, toen André Pronk ook net ten tonele verscheen. Hele verrassing voorbij. Ook was hij nog boos, omdat het onze schuld zou zijn dat hij verkeerd was gereden en betaalden we hem naar zijn mening te weinig. Maar als artiest was hij wel stabiel. Hij was toon- en tekstvast en kon bierglazen op zijn voet laten balanceren alsof het niets was. Uiteraard sloot André Pronk de avond weer af op zijn kenmerkende wijze. Sommigen gingen nog even door om de Jachtclub op stelten te zetten. Kortom: weer een legendarische avond.
Personeel van de Zwarte Ruiter neemt nog een glas
Is er in de tussentijd verder nog wat gebeurd? Ja. Zo waren er de gemeenteraadsverkiezingen, waar een oud-teamgenoot van ons nogal wat ophef veroorzaakte door posters te overplakken. Reacties als “Schop hem in zijn nieren” waren nog aan de beschaafde kant. Rinus vertelde nog een goede mop op straat: “Weet je wat het betekent als een blinde twee rode strepen op zijn stok heeft? Dan is z’n hond ook blind.” Rens kreeg bij de Zwarte Ruiter een dienblad halve liters over zich heen en mocht de rest van de avond verkleed als personeelslid. Hij is uiteindelijk verkozen tot medewerker van de maand. Diezelfde avond was Riemens op stokerij met de uitspraak “Ik heb Peter nog nooit nee horen zeggen.” Ook werd er nog een wandelkaart van Zeeland uitgebracht voor de erkende wandelaars. Op Goede Vrijdag werd er gereuteld, met een Slechte Zaterdag tot gevolg. We hebben ons zelden zo vermaakt om ophef in de dorpsapp: “het lelijkste kind reed op een invalidefiets”. Helaas heb ik wel een officiële waarschuwing van de beheerder, maar dat heb ik er graag voor over. Ook is er een mystery guest van de gemeente actief die de voetbalkantines controleert. Tijdens een steekproef is gebleken dat er in de kantine op Sportpark Noordhout bij de grote verloting illegaal lootjes verkocht worden aan mensen met Cruks.
Wandelkaart voor erkende lopers
En toen moest er na een paar maanden pauze ook nog gevoetbald worden, tegen FC De Westhoek. Goed om te horen dat onze verslagen zo massaal worden gelezen op Schouwen. Net als in Serooskerke (Walcheren) zit men daar de hele week te smachten naar een nieuw verslag van ’t Vuufde. We hopen dat jullie er veel van opsteken. Dat het lang geleden was dat we gevoetbald hadden, bleek uit het feit dat er schimmel op de aanvoerdersband stond. Ook waren we even vergeten dat De Westhoek ook in het blauw speelt, dus moesten we vlak voor de wedstrijd nog even omwisselen naar de klassieke rode uitshirts. De wedstrijd kende weinig hoogtepunten voor Seroos. Na een uur strijden viel de 0-1 voor de tegenstanders, waarna het verzet gebroken was. Aanvallend creëerden we weinig, omdat we vooral aan het verdedigen waren. Een belangrijk deel van de selectie, het creatieve deel, was ook afwezig, vanwege het vrijgezellenfeestje van David. Na een wedstrijdje vissen op scharretjes bij Tholen gingen ze naar Utrecht, waar ze een speurtocht hielden om het raadsel ‘Wie heeft er op mijn jas gepoept’ op te lossen. Riemens deed nog een gooi naar de fair play award door tijdens een aanval van de tegenstanders de spits van zijn kramp af te helpen in de zestien, waarmee hij buitenspel ophief. Helaas verloren we uiteindelijk met 0-3.
Vanwege deze teleurstelling wilden we allemaal droevig huiswaarts keren. We hadden echter een grote mond (en een klein hartje), dus zochten we een aanleiding om te drinken. Toen kwam het bericht binnen dat onze favoriete dorpskat was overleden, dus werd er toch nog een borrel genuttigd. Een week later speelden we tegen Duiveland, maar toch niet, want ook deze wedstrijd werd afgelast. Wally McKey verscheen ineens weer, dit keer in Veere. En een spits van het vierde, bekend van plassen in plantenbakken, kopte dit keer een plantenbak. Het was weer een enerverend half jaar, tot het volgende verslag! Hopelijk zaterdag tegen Brouwershaven, maar dat zal wel weer afgelast worden.
